Аламхон Кӯчаров: Тафовут байни таҳрирҳо

no edit summary
No edit summary
No edit summary
|Зодгоҳ= [[ноҳияи Шӯробод]]
|Даргузашт=
|Вазифа= [[олим]], [[мунаққид]]
}}
'''Усмон БилолӣАламхон Кӯчаров''' — [[олим]], [[мунаққид]], узви [[Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон]] (1997)
==Зиндагинома==
'''Аламхон Кӯчаров''' [[4 февралифеврал]]и соли [[1946]] дар деҳаи Саричашмаи [[ноҳияи ШӯроободиШӯрообод]]и вилояти [[Хатлон]] ба ҷаҳон омадааст. Пас аз хатми мактаб-интернат, соли 1964, донишҷӯи факултаи филологияи тоҷики [[Донишгоҳи миллии Тоҷикистон|Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В.И.Ленин]] шуда, соли 1969 ба итмом расондааст ва дар кафедраи адабиёти[[адабиёт]]и тоҷики[[тоҷик]]и Донишкадаи давлатии омӯзгории Кӯлоб ба фаъолият пардохта, дар давоми солҳои 1969-1972 муаллим, солҳои 1972-1981 муаллими калон будааст. Солҳои 1972-1976 дар аспирантура таҳсил карда, соли 1978 рисолаи номзадӣ дифоъ кардааст. Солҳои 1989-1991 ходими илмии [[Институти забон ва адабиёти ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакии АИ ҷумҳурӣ]] буда, соли 1997 дар мавзӯи «Мавқеи нақди матн дар адабиётшиносии тоҷик ва масъалаҳои матншиносии насри [[Садриддин Айнӣ]]» рисолаи докторӣ дифоъ намудааст. Моҳи сентябри ҳамон сол ба кафедраи назария ва адабиёти нави форсии[[форси|форси]]и тоҷикии ДМТ ба кор омадааст. Солҳои 2002-2010 мудири кафедраи мазкур, ҳоло сарходими илмии ИТИ назди ДМТ мебошад. Аз соли 1997 узви [[Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон]] аст.
==Эҷодиёт==
Муаллифи[[Муаллиф]]и рисолаҳои «Тадқиқи текстологии «Одина»-и [[Садриддин Айнӣ]]» (1982), «Хусусиятҳои миллӣ ва интернатсионалии назми [[Мирзо Турсунзода]]» (1988), «Масъалаҳои матншиносии адабиёти тоҷик» (1994), «Нақди матни осори Садриддин Айнӣ» (2000), «Нақди матн ва масъалаҳои матншиносии насри Садриддин Айнӣ» (2002), «Адабиёти тоҷик» (дар ҳаммуаллифӣ, 2007), «Турсунзода: маҳорат ва садоқат» (2011), «Таҳрири адабӣ ва фаъолияти муҳарририи Садриддин Айнӣ» (2013), асарҳои бадеии «Сад [[рубоӣ]]» (2012), «Бобо ва набераҳо» (2013) ва зиёда аз сесад мақолаи илмӣ ва илмӣ-оммавӣ мебошад. Оид ба паҳлӯҳои гуногуни эҷодиёти [[Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ]], [[Ибни Сино]], [[Ҳофизи Шерозӣ]], [[Мир Саййидалии Ҳамадонӣ]], [[Абдураҳмони Ҷомӣ]], [[Шамсиддини Шоҳин]], [[Садриддин Айнӣ]], [[Абулқосим Лоҳутӣ]], [[Мирзо Турсунзода]], [[Ҷалол Икромӣ]], [[Раҳим Ҷалил]], [[Мӯъмин Қаноат]], [[Лоиқ Шералӣ]], [[Ашӯр Сафар]], [[Қутбӣ Киром]], [[Саттор Турсун]], [[Абдулҳамид Самад]], [[Ҷонибеки Акобир]], [[Муҳаммад Ғоиб]] ва ғ. мақолаҳо навиштааст. Матни илмии интиқодии қиссаҳои «Одина» (1992) ва «Марги судхӯр» (2010)-и устод Айнӣ ва матни саҳеҳи рисолаҳои «Қуддусия» (1993), «Маърифати нафс» (1994) ва «Дарвешия» (2014)-и Мир Саййидалии Ҳамадониро ба табъ расондааст.
Ҷомӣ, Шамсиддини Шоҳин, Садриддин Айнӣ, Абулқосим Лоҳутӣ, Мирзо Турсунзода, Ҷалол Икромӣ, Раҳим Ҷалил, Мӯъмин Қаноат, Лоиқ Шералӣ, Ашӯр Сафар, Қутбӣ Киром, Саттор Турсун, Абдулҳамид Самад, Ҷонибеки Акобир, Муҳаммад Ғоиб ва ғ. мақолаҳо навиштааст. Матни илмии интиқодии қиссаҳои «Одина» (1992) ва «Марги судхӯр» (2010)-и Устод Айнӣ ва матни саҳеҳи рисолаҳои «Қуддусия» (1993), «Маърифати нафс» (1994) ва «Дарвешия» (2014)-и Мир Саййидалии Ҳамадониро ба табъ расондааст.
==Мукофот==
*Аълочии маорифи Тоҷикистон (1995);