Воейков, Александр Иванович

Александр Иванович Вое́йков (8 (20) май 1842, Маскав — 27 январ (9 феврал)-и 1916, Петроград) — ҳавошинос, иқлимшинос ва ҷуғрофиёдони рус, асосгузори иқлимшиносӣ дар Руссия. Узви вобастаи АИ Петербург (1910), узви Ҷамъияти ҷуғрофиёии императории рус (1866).

Воейков, Александр Иванович
Brockhaus and Efron Encyclopedic Dictionary B82 11-4.jpg
Таърихи таваллуд:

8 (20) май 1842

Зодгоҳ:
Тахрихи марг:

27 январ (9 феврал) 1916 (73 сол)

Маҳалли марг:
Мамлакат:
Фазои илмӣ:

ҳавошиносӣ

Ҷойҳои кор:
Дараҷаи илмӣ:

доктори илм

Ҷоизаҳо:
Имзо:

Имзо

Commons-logo.svg Воейков, Александр Иванович дар Викианбор

ТаҳқиқотВироиш

Солҳои 1868 ва 1870 дар Қафқози Шарқӣ (Доғистон, Боку ва Ленкоран) таҳқиқот бурдааст. Солҳои 1869-70 бо супориши ҷамъият барои омӯхтани пойгоҳҳои обуҳавосанҷӣ ба Вена, Милан, Порис, Брюссел ва Лондон сафар кардааст. Солҳои 1872-76 ба Аврупои Ғарбӣ, Амрикои Шимолӣ, Марказӣ ва Ҷанубӣ, Ҳиндустон саёҳат карда, дар Осиёи Миёна, Хитой, Шри-Ланка, Ҷопон низ таҳқиқот кардааст. Соли 1884 «Иқлими кураи Замин, аз ҷумла Руссия» ном асари Александр Воейков ба забони русӣ ба табъ расид. Александр Воейков аввалин бор дар омӯзиши ҳодисаҳои ҷуғрофиёӣ усули мизон (мизони яхбандӣ, намии ҳаво ва ғ.)-ро татбиқ кард. Ба бунёди соҳаҳои нави илм: метеорологияи кишоварзӣ, иқлимшиносӣ, фенология асос гузошт. Вобаста ба низоми ҳидрологӣ дарёҳои кураи заминро тасниф кард. Узви якчанд ҷамъияти илмии Руссия ва хориҷӣ буд. Соли 1949 ба муносибати 100-солагиаш ба Расадхонаи асосии геофизикавии Ленинград (ҳоло Санкт-Петербург) номи Александр Воейков дода шуд. Солҳои 1948-57 «Асарҳои мунтахаб»-и ӯ иборат аз чор ҷилд ба забони русӣ нашр гардид.

Дар майдони марказии шаҳраки Воейковои (ба шарафи ӯ номгузорӣ шудааст) ноҳияи Всеволжски вилояти Ленинград нимпайкараи ӯ гузошта шудааст.

ЭзоҳВироиш

  1. 1.0 1.1 1.2 1.3 Воейков Александр Иванович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969.

АдабиётВироиш

  • Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 Т. (82 т. и 4 доп.). СПб., 1890—1907;
  • Новая российская энциклопедия. Т. IV (1). М., 2007.

СарчашмаВироиш