Open main menu

Зиёӣ Равшанфикр (форсӣ: روشنفکر‎) — нафарест, ки кушиш мекунад, зеҳният ва андешаи худро ба кор, омӯзиш, инъикос ё пурсидан ва ҷавоб гуфтан дар бораи маҷмуи саволҳои фаррохи фикрҳои гуногун истифода барад. Зиёӣ бояд зуд-зуд муаллифи мақолаҳову сутунҳо барои нашрия ва маҷаллаҳо ва олимон бошад. Баъзе одамоне мавҷуданд, ки зиёиро хуш надоранд, зеро онҳо анъанавӣ ё амалӣ нестанд. Инро «анти-зиёӣ» мегӯянд.

2. Зиёӣ — нафареро гӯянд ки донишу малакаи худро барои кор, омӯзишу пажӯҳиш, ва ҷустуҷӯи посух ба саволи оиди ҳамагуна афкору мавзӯъ, машғул аст.

3. Зиёӣ (форсӣ: ضيائي‎) - мансуб ба зиё; дурахшанда, тобон. 2. корманди соҳаи фаъолияти фикрӣ; шахси огоҳ аз илму фарҳанг, равшанфикр, бомаданияту соҳибмаърифат.[1]

Мундариҷа

МанбаъВироиш

  1. Фарҳанги тафсирии забони тоҷикӣ (иборат аз 2 ҷилд) Ҷ. 1 А – Н (нашри дувум)./Зери таҳрири С. Назарзода, А. Сангинов, С. Каримов, М. Ҳ. Султон. – Душанбе 2010, - c. 151 ISBN 978-99947-69-39-1

Пайвандҳои берунаВироиш

Синонимҳои зиёӣВироиш

Назари олимони тоҷик ба ин мафҳумВироиш

ПайвандВироиш

Сомонаи англисӣ дар бораи ЗиёӣВироиш