Ашрафии Самарқандӣ


Ашрафии Самарқандӣ (форсӣ أشرفئسمرقندی) (соли вафоташ 1192, Самарқанд), шоири форс-тоҷик. Пас аз таҳсили илмҳои мутадовилаи замон ва касби камол ба Ироқ сафар кард. Аз он ҷо ба Исфаҳон омад ва ба хидмати дарбори Арслон ибни Туғрали Салҷуқӣ (ҳукмрониаш 1161–1176) дохил шуд. Дар интиҳои умр ба ватан баргашт. Тазкиранигор Авфӣ («Лубобу-л-албоб») аз вохӯрӣ ва шиносоияш бо Ашрафии Самарқандӣ, Ризоқулихони Ҳидоят («Маҷмаъу-л-фусаҳо») аз баландии мартабаи ӯ дар байни уламову фузало иттилоъ додааст. Аз Ашрафии Самарқандӣ девоне боқӣ мондааст, ки 2 ҳазор байтро дар бар мегирад. Қасидаҳои пандуахлоқӣ, мадҳӣ, танқидӣ (мазаммати зоҳирбинию насабпарастии ашрофи замон) дорад.

Ашрафии Самарқандӣ
Ашрафии Самарқандӣ
Таърихи таваллуд: асри XII
Зодгоҳ: Самарқанд
Таърихи даргузашт: 1192(1192)
Маҳалли даргузашт:
Навъи фаъолият: Шоир, донишманд

АдабиётВироиш

  • Суханварони Сайқали рӯи замин. Душанбе, 1973.

АдабиётВироиш