Мард (порсӣ: مرد ) – ҷинси наринаи инсон; муқобил зан; одам, инсон; мард бояд, ки ҳаросон нашавад, мушкиле нест, ки осон нашавад (зарб.).

Марди тоҷик бо сару либоси миллӣ (Ҳисор)
Марди тоҷик

2. шавҳар, шӯй.

3. маҷ. росткор, ба қавли худ устувор, содиқ, вафодор; марди майдон марди шоистаи майдони корзор; марди шуҷоъ ва ҷасур; марди мардон а) марди аз ҳама ҷасур, одами ниҳоят шуҷоъ; б) унвони сардори олуфтаҳои Бухорои кӯҳна.

4. маҷ. шуҷоъ, далер, нотарс; муқоб. номард; мард будан далеру собитқадам будан; мард(он)-и кор аҳли кор; коргарон; он ки хубу диловарона кор мекунад; ҳам зани хона, ҳам марди кӯча зане ки ҳам вазифаи бонуи хонаро хуб адо мекунад ва ҳам мисли мардон машѓули кори расмист.

Мардак (порсӣ: مردك ) – шакли тасғири мард; мардина. 2. шавҳар (хитоби зан ба шавҳар).[1]

Ин шавқовар астВироиш

Дар бисёр забонҳо калимаи мард ва инсон бо як калима ифода меёбанд, масалан: англ. man, фр. homme, испанӣ: hombre ва ғайраҳо.

Ба ин ҷо ҳам нигаредВироиш

ЭзоҳВироиш

  1. Фарҳанги тафсирии забони тоҷикӣ (иборат аз 2 ҷилд) Ҷ. 1 А – Н (нашри дувум)./Зери таҳрири С. Назарзода, А. Сангинов, С. Каримов, М. Ҳ. Султон. – Душанбе 2010, - c. 795 ISBN 978-99947-69-39-1

ПайвандҳоВироиш