Наъимҷон Ғиёсов

Наъимҷон Ғиёсов (Тав. 5.10.1911, гуз. Гӯри Мири ш. Самарқанд – ваф. 22.09.1968, ш. Душанбе) — ҳунарпешаи театр ва синамо. Ҳунарпешаи хизматнишондодаи ҶШС Тоҷикистон (1947).

Наъимҷон Ғиёсов
Наъимҷон Ғиёсов
Таърихи таваллуд

1911

Зодгоҳ

Самарқанд, ҶШС Ӯзбекистон

Маҳалли даргузашт
Шаҳрвандӣ

 Тоҷикистон Тоҷикистон

Пеша

ҳунарпеша

ЗиндагиномаВироиш

Наъимҷон Ғиёсов баъди хатми мактаби миёнаи ш. Самарқанд (1930) муаллими мактаби миёнаи №16 ш. Самарқанд (1930- 1931), инструктори шӯъбаи маорифи н. Марҳамати вилояти Андиҷон (1931- 1932). С. 1932 инструктори калони шӯъбаи маорифи н. Ҳисори Тоҷикистон ва баъд мудири шӯъбаи маорифи н. Шаҳритус таъин шудааст (1933-1934). Аз с. 1934 то охири умр – ҳунарпешаи Театри давлатии академии драмавии ба номи А. Лоҳутӣ буд.

ЭҷодиётВироиш

Дар давоми 34 соли фаъолияти эҷодиаш дар саҳнаи театри номбурда бештар аз 100 симои ҷолиб офаридааст. Нақшҳои Соҳибдодхоҳ («Калтакдорони сурх»-и С. Улуғзода, 1941), раис Наъимов («Саодат»-и С. Саидмуродов ва М. Рабиев, 1948), Дож («Отелло»-и У. Шекспир, 1939, 1948, 1963), Ҷалолуддин («А. Навоӣ»-и А. Ӯйғун ва И. Султонов, 1949), Савин («Шаҳри ман»-и М. Миршакар, 1952), Эскалшоҳ («Ромео ва Ҷулйетта»-и У. Шекспир, 1953), Сергей («Номус»-и А. Шервонзода, 1953), граф Албофорита («Соҳиби меҳмонхона»-и К. Голдони, 1954), вазир («Афсонаи ишқ»-и Н. Ҳикмат, 1954), полковник Кутов («Любов Яровая»-и К. Тренёв, 1955), оқсаққол («Дохунда»-и Ҷ. Икромӣ, 1957), Наср («Рӯдакӣ»-и С. Улуғзода, 1958), Холбӯтаев («Тӯй»-и С. Ғанӣ, 1960), Еримеев («Табаддуллот»-и Б. Лавренёв, 1961), Набӣ Полвон («Тарма»-и К. Носиров, 1961), Муров («Гунаҳкорони бегуноҳ»-и А. Островский, 1962), док. Силвио («Хизматгори ду хоҷа»-и К. Голдони, 1964) ва ғ. Дар кинои тоҷик, киностудияи “Тоҷикфилм” низ як қатор нақшҳои ҷолиб офаридааст: полковник («Дохунда», 1955), раиси колхоз («Дӯсти ман Нарӯзов», 1957), падари Лайлӣ («Лайлӣ ва Маҷнун», 1961) ва диг. Иштирокдори Даҳаҳои адабиёт ва санъати тоҷик дар Москва (1941, 1957). Бо чандин Грам. Фахрии През. Сов. Олии Тоҷ. мукофотонида шудааст.[1]

МанобеъВироиш

  1. Аслҳо ва наслҳо. - Душанбе,2013.