Оҳанг (порсӣ: آهنگ ) ((русӣ: мелодия) (юн.-қад. μελῳδία  (юн. melodia – мақом, оҳанг, наво) 2. нағма, наво; [1] — силсилаи садоҳои пайдарпаи яковоза бо баландии ҳархела бо тарзу услуби муназзам ҷойгиршудае, ки асоси ягон асари мусиқиро ташкил дода, сохти пардавӣ (лад), гармония (ҳамоҳангӣ), ритм ва ҷузъҳои композитсияи мусиқиро ба ҳам меоранд. Тақтҳои оҳанг одатан ба асоси тақту задаи калимаҳои шеърӣ мувофиқ омада, воситаи асосии сохтани таркиби нағма ва навои муайян ба шумор меравад. Яъне дар мусиқии яковоза оҳанг тасвири мусиқии комилро ба ҳам меорад.

Дар мусиқии халқҳои форс-тоҷик порчаҳои навои мусиқиеро, ки дорои матн мебошанд, оҳанг меноманд. Дар мусиқии Ҳинд овозҳои мусиқӣ «оҳангит» ном доранд. Дар байни халқ оҳанг ба маънои суруд, мақом, наво низ ба кор бурда мешавад.[2]

НигаредВироиш

ЭзоҳВироиш

  1. Фарҳанги тафсирии забони тоҷикӣ (иборат аз 2 ҷилд) Ҷ. 2 О – Я (нашри дувум)./Зери таҳрири С. Назарзода, А. Сангинов, С. Каримов, М. Ҳ. Султон. – Душанбе 2010, - c. 44 ISBN 978-99947-69-39-1
  2. Обидпур Ҷ. Луғатномаи тафсирии мусиқӣ / зери назари Б.Қобилова. – Душанбе: Аржанг, 2019. – С.293. – 480 с. ISBN 978-999-47-43-90-2 (тоҷ.)