Селоб ‖ Сайлоб (форсӣ: سيلاب) оби тезу тунд ҷоришавандаи борони сел; оби тунду тез, оби сел, обе, ки бар асари баланд шудани оби дарёҳо ва дар кӯҳу даштҳо аз сабаби боронгарӣ ё офати дигар (канда шудани сад, об шудани яхҳо) пайдо мешавад; маҷ. он чи бо суръату қувват ба ҳеҷ мамониат нигоҳ накарда зоҳир мешавад; селоби хашм, селоби ғазаб, селоби ғам.[1]

ПайвандҳоВироиш

  1. Селоб