Ғусл (ар. غسل‎) — шустушӯи тамоми бадан, оббозӣ[1].

Ғусл дар ҚуръонВироиш

Дар ояти 6-уми сураи Моида чунин навишта шудааст:

  Эй касоне, ки имон овардаед, чун ба намоз бархостед, рӯй ва дастҳоятонро бо оринҷ бишӯед ва сари худро масҳ кашед, пойҳоятонро то иштолинг (буҷилак) бишӯед. Ва агар ҷунуб (олуда) будед, худро пок созед. Ва агар бемор ё дар сафар будед ё аз ҷои қазои ҳоҷат омада будед, ё бо занон (ҳамсарони бо никоҳи доимии шаръӣ) наздикӣ карда будед ва об наёфтед, бо хоки пок таяммум кунед ва рӯю дастҳоятонро бо он масҳ кунед. Худо намехоҳад шумо дар ранҷ афтед, балки мехоҳад, ки шуморо покиза созад ва неъматашро бар шумо тамом кунад, бошад, ки шукргузор шавед!  

ЭзоҳВироиш

  1. Фарҳанги забони тоҷикӣ

СарчашмаВироиш

Сураи МОИДА (Дастархон) — islamtv.ru