Амир Абдуллоҳ Муҳаммад Муиззи (форсӣ: امیر عبدالله محمد معزّی‎), машҳур ба Амир Муиззи (форсӣ: امیر معزّی‎) — шоири форсу-тоҷикӣ садаи XI ва 12 буд. Соли 1048 аз рустои Нисо, вай яке аз машҳуртарин қасиданависони форсу тоҷик буд. Вай дар дарбои Малик Шоҳ I ва Султон Санҷар зиндагӣ кардааст. Девони вай 18,000 байт иборат аст. Муиззиро писари Шоҳ сол 1125 бо сабабҳои номаълум ба қатл расонид. Амирушшуаро Абуабдулло бинни Абдулмалики Нишопури машҳур бо номи Амир Муиззи дар байни солҳои 1072—1127 зиндагӣ кардааст. Боре дар ҳангоми шикор шоир хадафи пайкон Султон Санчар гардид, ки ӯ то айёми марг аз порчпаи тири дар сари синааш ҷойгирифта азобу шиканча дидааст.

Амир Абдуллоҳ Муҳаммад Муиззи
امیر عبدالله محمد معزّی
Ном ба ҳангоми таваллуд: امیر معزّی
Таърихи таваллуд: 1072
Зодгоҳ:
Таърихи даргузашт: 1127(1127)
Шаҳрвандӣ (табаият):
Навъи фаъолият: шоир
Забони осор: форсӣ

Мероси адабӣВироиш

Эҷодиёти шоир асосан аз қасида, ғазал иборат буда, қитъа ва рубоиёт низ дорад. Девони ӯ аз руйи чопи Техрон 18500 байтро дар бар мегирад. Таърихи фавти Муиззи соли 11241127 мебошад.

Намунаи ашъорВироиш

Эй руйи ту рахшандатар аз киблаи Зардушт,
Бе руйи ту чун зулфи куж аст маро пушт.
Ишки ту маро кушту хавои ту маро сухт,
Чаври ту маро хасту чафои ту маро кушт.
Харчанд ҳама чавру чафои ту кашидам,
харгиз накунам мехру вафои ту фаромушт.
Бархезу биё то зи руху зулфи ту имшаб,
Пурлола кунам доману пурмушк кунам мушт.

ЭзоҳВироиш

АдабиётВироиш

  • Шафеӣ Кадканӣ,Муҳаммад Ризо. Сувари хаёл дар шеъри форсӣ.-Теҳрон, Интишороти Нил, 1380
  • Jan Rypka, History of Iranian Literature. Reidel Publishing Company. ASIN B-000-6BXVT-K