Ансор

(Тағйири масир аз Ансорҳо)

Ансор (ар. أنصار‎ — ёридиҳандагон, ёрон‎), Ансориён — аҳолии шаҳри Ясриб (Мадина) аз қабилаҳои Авс ва Хазраҷ, ки дар байъатҳои Ақабаи аввал ва Ақабаи дуюм ба Пайғамбар (с) гаравиданд, бо ӯ аҳду паймон бастанд ва пас аз ҳиҷрати Пайғамбар (с) ва мусулмонони Макка ба Мадина ба ӯ ва муҳоҷирон дар шаҳри худашон паноҳ дода, онҳоро ёрию ҳимоят карданд.

ТаърихВироиш

Ансор аз ҷанги Бадр сар карда, дар тамоми ғазваҳои Пайғамбар (с) иштироки фаъол доштанд, ҷузъи асосии сипоҳи Ислом буданд ва насиби онҳо аз ғаниматҳои ҷанг аз рӯи ҳамин иштироки онҳо муайян мешуд. Баъд аз вафоти Пайғамбар (с) гурӯҳе аз Ансор хостанд, ки аз миёни худашон касеро ба халифагӣ пешниҳод кунанд, вале зуд аз ин кор даст кашида, шарту аҳкоми ҷойгузинии (халифагӣ) Пайғамбарро (с) пазируфтанд ва ба Абубакри Сиддиқ (р) ҳамчун халифа байъат намуданд. Дар замони футӯҳоти исломӣ бештари Ансор ба тамоми гӯшаву канори Хилофат пароканда шуданд ва дар ҳар ҷойи сукунати мусулмонон дар маҳаллаи ҷудогона мезистанд ва мавқею нуфузи калони сиёсӣ доштанд. Ансори Мадина ҳамчун саҳобагони содиқи Пайғамбар (с) бо ҳам муттафиқ буданд ва худро нигоҳдорандаи ҳақиқии дину суннат мешумурданд ва гоҳо ба сиёсати Умавиён мухолифат мекарданд. Шӯриши соли 683-и онҳо бераҳмона пахш ва аз ҷумлаи онҳо 270 нафар кушта шуданд. Бисёре аз котибони Қуръон, муҳаддисону муфассирони намоён аз байни Ансор баромадаанд.

ЭзоҳВироиш

СарчашмаВироиш