Сураи Ал Исро: Тафовут байни таҳрирҳо

х
ислоҳи имло using AWB
No edit summary
х (ислоҳи имло using AWB)
 
== Мундариҷа ==
{{Қуръон/Иқтибос
| Ин Қуръонро ба ҳақ нозил кардаем ва ба ҳак нозил шудааст ва туро нафиристодем, магар он ки хушхабар диҳӣ ва битарсони. {{оят}} Ва Қуръонро ба тафориқ (ҷудо-ҷудо) нозил кардем, то ту онро оҳиста-оҳиста ва андак-андак бар мардум бихонӣ ва нозилаш кардем, нозил кардане ба камол. {{оят}} Бигӯ; «Хоҳ ба он имон биёваред ё имон наёваред, онон, ки аз ин пеш дониш омӯхтаанд, чун Қуръон барояшон тиловат шавад, саҷдакунон бар рӯй дармеафтанд (Саҷда) {{оят}} ва мегӯянд: «Пок аст Парвардигори мо. Ваъдаи Парвардигори мо анҷом ёфтанист». {{оят}} Ва ба рӯ дармеафтаид ва мегирянд ва бар хушӯъашон (шикастагиашон) афзуда мешавад. {{оят}} Бигӯ: «Чӣ Оллоҳро бихонед, чӣ Раҳмонро бихонед, ҳар кадомро, ки бихонед, номҳои некӯ аз они Ӯст». Садоятро ба намоз баланд макун ва низ садоятро ба он паст макун ва миёни ин ду роҳе интихоб кун. {{оят}} Бигӯ; «Шукр Худоро, ки фарзанде надорад ва Ӯро шарике дар мулк нест ва ба нотавонӣ наяфтад, то ба ёрӣ мӯҳтоҷмуҳтоҷ шавад. Пас Ӯро такбир гӯй, такбире шоиста!
|17|105|111
|префикс = Қуръон
* {{Исламист||}}
{{Сураҳо|17|Ан Наҳл|Ал Каҳф|Исро}}
 
 
{{Quran-stub}}