Тоҷӣ Усмон (1906—1968) — нависанда, рӯзноманигор, узви Иттифоқи нависандагони ИҶШС (1967), дорандаи ордени Нишони Фахрӣ, медалҳо, Ифтихорномаи Президиуми Совети Олии РСС Тоҷикистон. Бобои сарояндаи эстрадаи тоҷик РуКола[1].

Тоҷӣ Усмон
Тоҷӣ Усмон
Санаи таваллуд:

12 июн 1906(1906-06-12)

Зодгоҳ:

деҳаи Унҷӣ, ноҳияи Хуҷанд

Санаи марг:

23 октябр 1968(1968-10-23) (62 сол)

Шаҳрвандӣ:

 Тоҷикистон

Навъи фаъолият:

ЗиндагиномаВироиш

Дастпарвари Донишгоҳи коммунистии шаҳри Самарқанд буда, аз соли 1933 дар идораи рӯзномаи «Тоҷикистони сурх» ба ҳайси мудири шӯъба ба хизмат пардохтааст. Аз соли 1953 дар муддати ҳашт сол котиби масъули маҷаллаи «Хорпуштак» буд.

ЭҷодиётВироиш

Муҳимтарини офаридаҳояш маҷмӯаи хикояҳои «Кашфи асрор» (1958), қиссаҳои «Духтари ниқобдор» (1969) ва «Муборакқадам» (1966, ҳамроҳи Ашӯр Муҳаммадҷонов), очерки таърихии «Лаънаткардаи халқ» (1967) ва «Шоира Маҳастӣ» (1969) мебошанд, ки гувоҳ аз табъи саршору маҳорати нотакрори муаллифашон медиҳанд. Ҳамчунин, мураттиби китобҳои «Бисту се адиба» (1957), «Дурдонаҳои назми тоҷик» (1960), «Шоираҳои боистеъдод» (1962), «Ханда ва истеҳзо»-ст (1962). «Кашфи асрор» ва «Лаънаткардаи халқ» ба забони русӣ тарҷума ва чоп шудаанд. Асарҳои Тоҷӣ Усмон дар заминаи истифодаи дақиқу устодонаи маводи таъриху зиндагӣ, эҳтирому эҳтиёти воқеияти таърихӣ, забони пухтаву ширадори тоҷикӣ ба қалам омада, муаллифашонро дар қатори муваффақтарин адибони чеҳраҳои таърихинигори тоҷик ҷою мақоми арзанда бахшидаанд.[2]

ОсорВироиш

  • 23 шоира (1953)
  • Баргузидаи назми тоҷик (1960)
  • Шоира Маҳастӣ (1963)
  • Духтари ниқобдор (1965)
  • Муборакқадам (1966, якҷоя бо М.Ашӯрмамадов)
  • Лаънаткардаи халқ (1967)

ЭзоҳВироиш

  1. Алена Снежинская. РуКола: Нежный колокольчик хранит целомудрие // «DailyShow.Ru» 30.01.2008 17:36(рус.)
  2. Адибони Тоҷикистон (маълумотномаи мухтасари шарҳиҳолӣ)./Таҳия ва танзими Асрори Сомонӣ ва Маҷид Салим. — Душанбе, «Адиб», 2014, — с. 246 ISBN 978-99947-2-379-9

СарчашмаВироиш