Open main menu

Википедиа β

Абдурауф Ҳошимов

Абдурауф Ҳошимов (19.05.1933, деҳаи Хистеварзи н. Б. Ғафуров – 2003, ш. Душанбе), доктори илмҳои фалсафа (1972), профессор (1974).

Абдурауф Ҳошимов
Абдурауф Ҳошимов
Санаи таваллуд:

19 май 1933(1933-05-19)

Зодгоҳ:

Ноҳияи Ғафуров, ҶШС Тоҷикистон СССР

Санаи марг:

2003(2003)

Мамлакат:

 Тоҷикистон

Фазои илмӣ:

фалсафа

Дараҷаи илмӣ:

доктори илмҳои фалсафа

Унвонҳои илмӣ:

профессор

Алма-матер:

Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В.И. Ленин

ЗиндагиномаВироиш

Абдурауф Ҳошимов шуъбаи тарҷумонии факултаи таъриху филологияи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В.И. Ленин) соли 1956 хатм карда, дар Нашриёти давлатии Тоҷикистон ба сифати муҳаррир фаъолияташро шурӯъ кардааст. Солҳои 1959-1965 ходими хурди илмӣ ва ходими калони илмии шуъбаи фалсафаи АИ Тоҷикистон буд. Аз соли 1965 то поёни умр дар Донишгоҳи техникии Тоҷикистон ба номи М. Осимӣ заҳмат кашида, вазифаҳои дотсент, профессор, мудири кафедраи илмҳои ҷамъиятиро адо намудааст. Ташаккул ва инкишофи муносибатҳои нави оилавӣ ва маишии халқҳои Осиёи Миёна мавзӯи асосии таҳқиқоташро ташкил додааст. Теъдоди таълифоташ аз 150 мегузарад. Бо Грамотаи Фахрии Президиуми Совети Олии Тоҷикистон қадр ёфтааст.

ОсорВироиш

  • Преобразование быта трудящихся в ходе строительства социализма и коммунизма. – М., 1962;
  • Нав ғолибу кӯҳна мағлуб. – Д., 1972;
  • Формирование новых семейно-бытовых отношений у народов Средней Азии. – Д., 1972;
  • Сущность и нравственные основы семьи. – Д., 1975 (соавтор);
  • Пути становления коммунистического быта. – Д., 1977;
  • Семья и быт как общественные явления. – Д., 1979;
  • Семья-ячейка интернационализма. – Д., 1981;
  • Роль общественности и семьи в воспитание детей. – Д., 1983;
  • Нравственное воспитание молодежи. – Д., 1985;
  • Ҷамъият ва табиат. – Д., 1987;
  • Бободжан Гафуров-ученый энциклопедист. – Д., 1988;
  • Некоторые проблемы истории и культуры Таджикистана. – Д., 2001 (соавтор).[1]

ЭзоҳВироиш

  1. Арбобони илми тоҷик (асри ХХ-аввали асри ХХI) / Муаллиф-мураттиб Ёрмуҳаммади Сучонӣ. – Душанбе, 2017. – 728 с.