Open main menu

Спитаман (порсии бостон:Spitamana, юн.-қад. Σπιταμένη, соли 370 п.м. — соли 328 п.м.) сипаҳсолори суғдӣ ва роҳбари шӯриши суғдиён ва бохтариён бар Искандари Мақдунӣ (Искандари Зулқарнай, яъне Искандари Душоха) дар соли соли 329 п.м. буд.

Спитаман
порс.қад:Spitamana,юн.қад. Σπιταμένη
Навъи фаъолият:

сипаҳсолор, роҳбари шӯриш

Санаи таваллуд:

соли 370 п.м.

Зодгоҳ:

Мароканд

Мамлакат:
Санаи марг:

соли 328 п.м.

Сарварии Спитаман ба муборизаи озодихоҳонаи суғдиён, бохтариён ва сакоиҳо ин шӯришро яке аз муҳимтарин корзор дар ҷанг бо юнониён кард. Аммо сардорони сакоиҳо бар Спитаман хиёнат карданд ва ӯро аз тарси Искандар дар соли соли 327 п.м. куштанд. Аммо шӯриш ҳамчунон то соли соли 327 п.м. идома ёфт.

Духтари Спитаман — Апама — ҳамсари Селевк I Никатор, яке аз сипаҳсолорони Искандар ва бунёдгузори давлати Селевкӣ буд.

Спитаман яке аз қаҳрамонони миллии тоҷикон аст ва ёди ӯ бо мукофоти давлатии Нишони Спитаман (2 дараҷа) [1] ва номгузори яке аз ноҳияҳои Тоҷикистон ноҳияи Спитаман пос дошта мешавад.

ЁддоштҳоВироиш

АдабиётВироиш

  • Арриан Флавий. Поход Александра. — М.-Л., 1962.
  • История таджикского народа. т. 1. — М., 1963.
  • Б. Ғафуров.Тоҷикон. Китоби I. — Душанбе, 1998. — С.98-103

СарчашмаВироиш