Open main menu

Умар ибни Хаттоб

дувумин Халифаи Рошид

Абуҳафс Умар ибни Хаттоб Қурайшии Адавӣ (ар. أبو حفص عمر بن الخطاب العدوي القرشي‎; 585, Макка3 ноябри 644, Мадина) — дувумин Халифаи Рошид (634644), саҳобаи Муҳаммад, яке аз даҳ ёри биҳиштӣ.

Умар ибни Хаттоб
араб. عمر بن الخطاب
Rashidun Caliphs Umar ibn Al-Khattāb - عُمر بن الخطّاب ثاني الخلفاء الراشدين.svg
Пешгузашта:

Абубакри Сиддиқ

Ҷонишин:

Усмон ибни Аффон

Иттилооти инфиродӣ
Ном ба ҳангоми таваллуд:

Умар ибни Хаттоб ибни Нуфайл ибн Абдулуззо ибни Қусай ибни Қилаб ибни Мурроъ ибни Каъб

Лақаб:

Форуқ, Амирулмуъминин

Касб, шуғл:

ходими давлатӣ

Санаи таваллуд:

585

Зодгоҳ:

Макка

Санаи марг:

7 ноябр 644[1]

Маҳалли марг:
Маҳалли дафн:
Кишвар:
Миллат:

араб

Эътиқод:

Ислом

Падар:

Хаттоб ибни Нуфайл[d]

Модар:

Hàntama bint Hixam[d]

Ҳамсар

Umm Kulthum bint Asim[d], Umm Kulthum bint Ali[d] ва Atiqa bint Zayd[d]

Фарзандон:

Абдуллоҳ ибни Умар[d], Осим ибни Умар[d], Ҳафса бинти Умар[d] ва Obaidullah bin Omar bin al-Khattab[d]

Ҷанг:
Нуфуз:

суннӣ

Шабоҳат:

Shia view of Umar[d] ва Sunni view of Umar[d]


Иттилооти иловагӣ
Лоиҳаҳои алоқаманд:

Commons-logo.svg Викианбор  

Wikidata-logo S.svg Вироиши Викимаълумот

ЗиндагиномаВироиш

Умар ибни Хаттоб аз ашрофи Қурайш буд ва дар замони ҷоҳилият вазифаи сафирӣ бар ӯҳдаи вай буд. Ҳангоме ки дар байни худи қурайшиҳо ё байни онҳо ва дигарон ҷангу муноқишаҳо ба амал меомад, ӯро ба унвони сафир мефиристоданд...

Ислом овардани Умар ибни ХаттобВироиш

Умар ибни Хаттоб бо дуъои Паёмбар мусулмон шуд ва бо Исломи ӯ дини мубини Ислом ғолибу пирӯз гардид. Ӯ ҳиҷрат кард ва яке аз аввалин муҳоҷирон буд, ки дар ҷангҳои Бадр, Уҳуд, Хандақ иштирок варзида ва дар байъати Ризвон ҷанги Хайбар, фатҳи Макка ва Ҳунайн ва тамоми ҷангҳо ҳамроҳи Расулуллоҳ ҳузуру ширкат дошт. Ва ҳар ҷое, ки Расули Худо мерафтанд, бо ӯ ҳамроҳ буданд. Пас аз мусулмон шуданаш бар кофирон бисёр сахтгир буд. Паёмбари Худо дар ҳоле вафот карданд, ки аз ӯ розӣ буданд.

АдабиётВироиш

  • Ашраф Муҳаммад. Даҳ ёри биҳиштӣ (Аз арабӣ тарҷумаи Муҳаммадиқболи Садриддин). Душанбе, 2007

ЭзоҳВироиш

СарчашмаВироиш